Måneskin i eit tomt rom ei kald natt i ein kald vår. Me har kjørt flyttelass, og me gler oss over å få litt meir av familien litt nærmare oss. Lykke til med eit nytt kapittel, uskrivne blad med mange muligheter.

For tida er det mykje måneskin i kalde netter. I går hadde eg ein travel dag heime med sjuke barn, men eg fekk meg ein tur ut då dei var i seng. Kald frisk luft og nesten fullmåne frå skyfri himmel. Så utruleg flott, eg fekk litt lyst å vera ute heile natta... Skogen er litt magisk i slik eit lys.

Årets første lam har komme, fine trillingar.

Det er ennå nokre dagar til me ventar fleire lam, men snart blir det travelt.
Elles gler me oss over sola, men ventar på varme slik at jorda kan tina og våronna kan koma i gang.

Ta vare på gledene

Sidan det kanskje ikkje er så mange av dykk som har Bondevennen, så legg eg i dag inn artikkelen som eg hadde i bladet i januar:

Ta vare på gledene.

Bondelivet er eit rikt liv. Som bønder flest er me ikkje så veldig rike på pengar sett i forhold til folk med vanlege jobbar, men me er rike på så mange andre måtar. Me har god plass, og me bestemmer over tida vår, til ei viss grad. Me har mange dyr - mange å bry oss om, mange som me er viktige for. Me har mykje natur rundt oss, me har eit rikt utval av oppgåver å ta tak i, og me har mange utfordringar. Me har flust av bekymringar, men også mange gleder. 

Me blir veldig glade når dei første lamma kjem om våren og lemminga er i gang, og så blir me glade når lemminga er over og me kan senka skuldrene bittelitt. Me blir glade når me kan sleppa dyra ut på beite og sjå korleis dei nyt det, og så blir me glade når me kan setja dyra inn om hausten og veit kor me har dei. Me blir glade når graset veks godt og det nærmar seg slått, og så blir me glade når graset er ferdig hausta, når det er berga. Me er glade når me kan gjelda av kyrne og ha pause i mjølkinga, og så blir me glade når kalvane kjem og kyrne mjølkar igjen. Me er glade når me kan reisa til fjells med sauene, og så blir me veldig glade når me klarer å få heim den siste sauen om hausten.

Som deltids kontorrotte blir eg ekstra glad når mannen spør om eg vil bli med å senda sauene til fjells, sjå til sauene om sommaren eller leita etter sauer eller kviger om hausten. Då er eg også glad for at eg har ein jobb der eg kan avspasera for å bli med til fjells. Tenk å kunna gå til fjells, og gjera eit matnyttig arbeid! 

Å leita etter dyr kan vera veldig slitsomt, å gå og gå i fjellet, opp og ned bratte liar, utan sti, og stundom utan heilt å vita kor me skal gå. Slitsamt når været er dårleg, med skodde og regn, eller snø og vind, og kanskje ikkje finna ei einaste klauv. Eller når me finn sauene og nokon av dei ikkje vil heim, slik at me kavar og spring i ur og kratt, og prøver å møta og lura sauene heim. Men det er flott likevel, når eg stoppar opp for å pusta ut litt, kjenner at eg har gjort ein innsats, ser meg rundt, på dyra, folka, og ikkje minst naturen. 

Nokon gonger er været på lag med oss. Om hausten kan verkeleg fjellet skina som forgylt i haustsola, gult og raudt og gjerne litt restar av grønt, stundom pynta med frostglitter eller snødryss. Innimellom får me sjå ein rypeflokk eller ein hare, ein reinsdyrbukk eller ein hjort. Viss me då attpåtil finn dyra me leitar etter, då blir dagen fullkomen. Viss me ikkje finn dyra er det å håpa på å finna dei neste gong.

Det er ikkje så mange heilt fullkomne dagar. Dei fleste dagane er ikkje slik. Alle gledene  er krydra med bekymringar, for dyrehelse, gjerder, maskintrøbbel, nok avling og lagleg vær, og eiga helse og økonomi. Stundom kan det endåtil kjennast ut som gledene vil drukna i bekymringar, viss regnet høljar ned midt i slåtten, viss dyra bryt gjennom gjerdet og spring på vegen, viss me ikkje finn den siste sauen i fjellet, og viss me ikkje får avløysar når me blir sjuke, då kan det henda me treng litt hjelp til å få auga på gledene.

Dette gjer det heile litt spennande, og me kjenner at me treng gledene og me kjenner dei kanskje litt sterkare, når me ser dei.

Ta vare på gledene, dei gode stundene, lysglimta i kvardagen, energien frå oppturane. Dei er der, og sjølv om dei stundom er små, og kanskje ikkje heilt utan riper, så er dei viktige, for dei gjer livet rikare. Og så kan me plukka dei fram når me treng dei litt ekstra.

Snøklokker, 

skal plukkast

Påskestemning

Me hadde bestemt at me skulle på skitur, alle saman. Stappa oss inn i bilen. Det går mykje i ein touran, men uten takrails og boks så er det rimeleg fullt med fem folk, fire par ski, rattkjelke, akematte, ved, mat, ekstra klede og beremeis... Sidan det ikkje alltid er så enkelt å koma frå garden, og ikkje alle er like ivrige heile tida, så har me heller ikkje investert i takrails og boks, fjellpulk mm, så då må me bare sjå kva me får til. Og det er mykje som går. 
Merka eg kunne trengt litt meir trening i å gå på ski med 2-åringen i beremeis, men det viktigaste er jo ikkje å komma fort fram. Me kom ikkje så langt heller, måtte jo heim att til fjosen, men me kom oss ut, i snøen og sola... Yess!!

Det var grov vårsnø, med lyng og kvister stikkande opp, strålande sol som varmde godt frå skyfri himmel, og nesten ikkje eit vindpust. Pølser på bålet, og kakao i koppen. Det kan ikkje bli så mykje betre enn det.

I helga var me på hyttetur. Å herlege fjell! Eg, maen og spreke 9-åringen. Det var ein liten helgetur frå fredag til laurdag. Me gjekk innover eit vindfullt fjell på fint føre med skare og fokksnø. Glimt av sol, men god nytte av fjellduk, sjokolade og varm kakao.

Hytta vart fort varm, og laurdagen opprant med sol og vindstille. Me fekk ein fin føremiddag ute i sola, med tur med og utan ski på vatnet, graving i snøen, og litt isfiske bare for å prøva, sidan me hadde isbor. Isen var ca 60cm, og fisken ville ikkje bita, men det gjorde ingen ting.  

Heimturen gjekk som ein leik, med eit par skifeller opp den lengste og brattaste bakken, og alle syns det var ein strålande tur. Gnagsåra vil me ikkje snakka om, berre håpar dei forsvinn til neste tur.

isfiske

Vinteren har ikkje forlatt oss, og isen er framleis tjukk, sjølv om det ikkje er same kvaliteten som for nokre veker sidan. Laurdag var det trekking av garn på fjorden. Det er noko som ikkje skjer så ofte. Ein kald fornøyelse, men ei oppleving. Det er alltid kjekt når me får fisk, men og veldig greit å vera mange som skal dela på fisken når det er så mykje.

 

 

 Mykje stor sei. Mange gode middagar her.