sko

Desse fabelaktige skorne kjøpte eg i Steinkjer i 1996.
Dei har gått mangfoldige mil, og varma føtene mine mangfoldige timar.
Dei har vore imponerande stødige på knallharde, nybrøyta Steinkjerfortau, og på is og i slaps.
Dei har vassa gjennom snø som dei ikkje såg over, og dei har knirka så flott i sprengkald midtvintersnø...
Etter me flytta sørover att har dei hatt det litt rolegare, ikkje ganske så kaldt, ikkje ganske så lange vintrar, og ikkje så mykje vandring.
Men dei har trufast varma føtene mine til og frå jobb, og medan eg har skrapa islagde ruter på bilen. Og sjølvsagt har dei vore med ut på tur her og, sjølv om det ikkje har vore så travelt som då me budde i Steinkjer.

Men nå er det slutt, eg har kjøpt meg nye vintersko.
Så nå går desse i søpla, snart...

Då me bygde på huset vart det gamle vaskerommet til ein gang midt i huset, eit tomt rom med golvlunk, og foreløpig god plass til å teipa opp tegningar på veggene, leika, dansa og boltra seg. Eigentleg litt fantastisk luksus.
Me skal ha inn ei trapp, etter kvart, men det er nesten så eg ikkje har lyst å utnytta rommet elles slik me har tenkt...

Tysdag brukte eg ein feriedag frå jobb, og var med Jostein til fjells på kvigeleit, (ikkje våre kviger). Desverre såg me ikkje snurten av kvigene, men me fann noko sau, og fekk nokon av dei med ned til sivilisasjonen. Me var utruleg heldige med været; frost, sol og klart og nesten ikkje eit vindpust.
Er det rart eg er 'galen itte å gå tur'? Det er jo så flott!

søndagstur i haustsol

Søndag var me på Staklandsåsen i nydeleg haustsol.

Sjå på kyr

Det er veldig kjekt å vera med pappa å jobba, eller bare sjå på dyra. Så når me treff på pappa ute, så er det berre å følgja etter.

Litt skummelt å gå over fôrbrettet, med alle dei store kyrne som ser på. Men med pappa i andre enden er motivasjonen stor.

Og på pappa sin arm går det an å klappa på kalvane, litt forsiktig..

Det er litt spennande å sjå på kyrne, men best å stå rett attmed pappa.

Ganske fint å stå her med pappa, treng ikkje sjå oss bak då, eller...

Må visst stå ennå nærmare pappa, for sikkerhets skuld.

Andre gonger er det full fart over alt...
I går fekk Rakel si ku ein kossekalv, og i dag var Rakel med i fjosen, og såg på 'Rakel mø' og 'pappa mø'.

bryllup

Laurdag var det bryllup i familien. Jostein sin kjære storebror fekk si utkåra hustru, og alle hjerter gleda seg.
Selia var stolt brudepike ilag med tri andre prinsesser, Jostein var forlovar, og eg fotograferte, så det var mykje å passa på. Då var det trygt med ei storebrorhand å halda i.

Brunøyrepus er veldig glad i ungane, og er gjerne med når dei er ute og leikar. I det siste har det vore halmen som er det store. Ikkje minst når det er vått og surt ute, så er det greit å kunna leika ute under tak. Me har ikkje så mykje halm akkurat nå, men akkurat nok til å hoppa i.


Elles har me hatt årets selskapsmaraton. Med tre fødselsdagar på fem dagar, familieselskap og to klasseselskap, så har det vore travelt nok. I tillegg har me fått fleire kalvar, og Jostein har henta nokre fleire sauer frå fjellet. Ganske intenst med klasseselskap, veldig greit med stor plass ute til å få ut energi, og greit med halm til å hoppa i. Det er jammen meg nokre herlege ungar, alle saman.

Til det eine selskapet lånte eg ei oppskrift frå An-Magritt . Her med vanleg sukker, og utan topplokk. Det var kake som gjekk unna.