onsdag 21. september 2016


Me var på lang ferie i sommar. Køyrde til Transylvania (Romania) for å besøka nokre venner.
Det vart mange dagar, mange land, mange mil og mange nye gode minner.

Då me reiste regna det, då me kom heim regna det, og regna hadde det gjort heime nesten heile tida me var vekke.


Me er ikkje så ofte utanfor Norge, og me pleier ikkje reisa verken langt eller lenge på ferie. Difor brukte me mykje tid på planlegging av turen, og likevel visste me ikkje heilt kva det eigentleg var me skulle.
5 dagar tenkte me at me skulle bruka på å køyra til Transylvania, så me bestilte overnattingar for denne delen av turen før me reiste heimefrå. Det var greit å vita kor me skulle stoppa og overnatta, men det vart litt lange dagsetappar. Med fire ungar går det ikkje akkurat fort å komma seg av stad om morgonen, og det gjekk heller ikkje fort med dopausar og matpausar.



Andre kvelden skulle me til Berlin for å overnatta. Me fann ut at me skulle stoppa og kjøpa middag før me kom fram, så me stoppa i ein liten landsby rett ved motorvegen. Der fekk me kjøpt oss mat, men då me skulle betala tok dei ikkje kort. Så då måtte dei store venta der, mens me køyrde 5 km til nærmaste minibank for å ta ut penger.

Tredje dagen skulle me overnatta i Brno, i Tsjekkia. Turen gjekk greit, og me trudde me skulle komma tidleg fram. Men då me nærma oss Brno vart det tordenvær og høljeregn, så i Brno sentrum møtte me stengde gater, kø og politidirigering av trafikken pga regnet. Her hadde me for sikkerhets skuld bestilt ein leilighet midt i sentrum, så me måtte gå nokre kvartal frå parkeringa. Då me endeleg kom fram til leiligheten var me trøytte, svoltne og klissvåte. Og så var det nesten bare McDonalds som ikkje hadde stengt etter kl 20 på ein søndags kveld. Men det var ein grei leilighet, og ein fin by. 
 

Sist me var i Romania, tok me fly til Bucuresti og køyrde nordover med leigebil. Noko av det flottaste me såg på vegen nordover frå Bucuresti var dei nesten endelause knallgule solsikkeåkrane. Eg hadde eit håp om sjå knallgule solsikkeåkrar no og, men fekk det ikkje heilt som eg ville. Solsikkeåkrar såg me noko av, men dei fleste var så langt komne at dei ikkje var knallgule lengre. Og så var det ikkje så lett å ta bilder av dei når me køyrde forbi på motorvegen...


Eit stykke inn i Ungarn tok me farvel med motorvegen. Etter kvart køyrde me midt gjennom landsbyane. Då var det eit heilt anna tempo, men også meir å sjå.


Innimellom såg me mykje mindre, på grunn av regnet, og andre gonger såg me litt meir på grunn av kø. 
Første heile dagen i Romania var ganske så våt i starten, med mange trafikkuhell og køar langs vegen. Me kom heldigvis ikkje oppi noko, og kom fram som planlagt.



Det var kjekt å koma tilbake til kjende trakter, sjå igjen landsbyane, landskapet, kuflokkar i bakkane langs vegen, hestekjerrer og vegar me har køyrt på før. 





Me hadde nokre fine dagar på besøk hjå vennene våre. Med godt lag, god mat, varme og sol og turar i nærmiljøet. Hyttetur, elvebading, grashopper, matlaging på bål, saueost, køyring på vegar som me ikkje alltid kunne køyra på, smaking av mineralvatn frå oppkommer, bading i mineralvatn, kyr i gatene, og ein smak av ungarsk/transylvansk landsbyliv.


























 

 


 Me fann ut at me måtte bruka litt lengre tid på heimvegen, og me fann overnattingsplassar etter kvart. Då valget stod mellom overnatting i Østerrike eller ein kort dagsetappe med overnatting i Ungarn, valgte me Ungarn. Der fann ein feriepark med hytter og egen 'innsjø'. Ungane sa etterpå at der må me overnatta også neste gong me skal køyra til Romania.





Turen nordover gjekk fint. Me fann fram, me fann overnatting, trafikken gjekk greit, og me nådde danskebåten tilbake til Norge.






Dyra heime hadde oppført seg fint mens me var vekke, og me var slitne men godt nøgde. Det er ikkje umogleg at me køyrer til Transylvania igjen ein gong.




fredag 22. juli 2016


Hyttetur er aldri feil. Værmeldinga lovde vått vær laurdag og søndag, så me pakka og tok ut etter middag torsdag, etter at nokon av oss hadde vore på arbeid og i barnehagen. Deilig med lyse sommarkveldar som gjer dette mogleg. Me var inne ved hytta ca kl 22, så då vart det sein kveldsmat og godt å leggja seg.



Fredag gjekk me tur, plukka blåbær og sette garn. Ei stund kom sola fram, og då vart det så varmt at me måtte hiva av oss nokre klær. Nokon av oss vassa.




Laurdag trekte me garn. Fekk 12 fine fiskar som me steikte til lunsj, før me pakka og gjekk heimover.





Laurdag var det regnbyger som me var ganske heldige med, så me vart ikkje altfor våte. Ein flott tur denne gongen og.





onsdag 22. juni 2016

Nytt fjellbeite, for oss og våre sauer, på makalause Hardangervidda.
I fjor var første året vårt i eit beitelag på Hardangervidda, men på grunn av store snømengder kom ikkje sauene til fjells her i fjor. Laurdag var dagen for fjellsending.

Starten heimefrå vart nokre timar seinare enn først tenkt, og med fire timar kjøring var klokka halv fire då me byrja å gå med sauene. Me reiste til fjells ilagmed ein flokk som går i same området som våre skal vera. Mange av sauene i den andre flokken er kjende i beitet, men der var også eindel fjorårslam som ikkje hadde vore der før. Heldigvis er denne bonden veldig godt kjent. Oppover første bakkane gjekk det noko seint, med mange sauer som ikkje visste kor dei skulle, godt beite som frista svoltne sauer, ein Vegvisar som gjekk føre og viste veg men måtte hjelpa til å jaga, eg, Bonden og Hjelparen som ikkje visste vegen, og to hundar som også hjelpte til så godt dei kunne.

Då me kom lengre opp gjekk det noko lettare, sjølv om sauene stadig gjekk litt her og der, og me ikkje alltid kunne sjå fram til vegvisaren kor ferda skulle gå.

Sola skein og det var varmt. Fantastisk flott landskap å gå i. Eg gjekk der og gleda meg over alt det flotte. Og eg tenkte på at når me var komne fram med sauene, skulle det bli godt med ein god matpause i sola før me snudde heimover.




Etter kvart vart det mykje snøfenner, skodde og regnbyger.


Då ville ikkje sauene gå. Dei ville ikkje gå utpå snøen, og når me fekk dei utpå snøen søkte dei mot kanten i staden for å følgja vegvisaren over fennene. Kanskje ikkje så løye når dei ikkje såg anna enn snø, og ikkje visste kor dei var på veg.

Vegvisaren står på venstre sida framfor flokken.


Skodda letta noko, me kom fram der me skulle, og me kunne sjå korleis det var der.


Eg trur sauene får ein flott sommar på fjellet. Nokre har me radiobjødler på, så me veit at dei framleis er der dei skal vera.
Bonden og hjelparen hadde med seg telt og soveposar, for dei ville ikkje heim att før søndagen. Eg følgde vegvisaren ned att til bilen, der me kom litt før elleve om kvelden. Godt med lange lyse sommarkveldar, og veldig korte netter, det var lyst igjen før eg var heime.

Det vart ein lang dag, med ein fantastisk flott og innhaldsrik tur. Vegvisaren, Bonden, Hjelparen og hundane gjorde ein kjempejobb. Og eg gjorde så godt eg kunne.
TAKK for turen!